Geen categorie

Soms verlang ik terug naar mijn virtuele leven als Habbo3 min read

21 februari 2020 3 min read

author:

Soms verlang ik terug naar mijn virtuele leven als Habbo3 min read

Leestijd: 3 minuten

Soms verlang ik terug naar de tijd waarin je al heel wat was als je een HC-bank had in Habbo Hotel en zonder problemen met de huistelefoon extra credits kon kopen om je sociale status op te vijzelen. Lekker overzichtelijk, zo’n virtueel leven dat draaide om een paar kamers vol meubi en rondhangen met virtuele vrienden bij het Lido.

Daar dacht ik aan terwijl ik wachtte tot mijn sollicitatiegesprek zou beginnen.

Als je ouder wordt, merk je dat het leven ineens niet meer zo overzichtelijk is. Je hebt iets meer nodig dan meubi en je kunt niet zomaar iemand bellen die wat geld op je rekening stort – tenzij je hele rijke ouders hebt die je graag tot ver in je volwassen leven blijven onderhouden, dan heb ik niets gezegd.

Van tevoren kun je jezelf natuurlijk wijsmaken dat zo’n sollicitatiegesprek allemaal niet zoveel uitmaakt. Dat je zonder deze baan ook best een leuk leven hebt. Dat je het nog wel even red van je spaargeld. En dat er, als dit op niets uitloopt, er vast iets anders, iets beters op je pad komt.

Misschien is dat zo.

Maar, als ik echt eerlijk ben, dan moet ik toegeven dat het me wel iets uitmaakte. De beslissing om te stoppen met freelancen en voor het eerst in m’n leven ergens in loondienst te gaan, was moeilijk. Veel millennials dromen ervan om voor zichzelf te beginnen, dus als je dat ideaal bereikt hebt en er dan mee stopt om voor een baas te gaan werken, voelt dat als falen.

Daarnaast red ik het niet zolang meer van mijn spaargeld. De bodem komt nu toch wel in zicht, en daarmee ook de stress over de kosten die ik maak. Onnodige spullen zijn al verkocht via Marktplaats en ook onnodige abonnementen zijn opgezegd, maar nu zou het toch fijn zijn als er wat structureler wat meer geld binnenkomt.

En als echte millennial ben ik er diep vanbinnen van overtuigd dat ik, als ik iets echt graag wil en er echt hard voor werk, alles kan bereiken wat ik wil. Generatiedingetje, geloof ik.

Dus als ik dit allemaal bij elkaar optel, dan hing er toch best iets af van die sollicitatie. Verklaart ook waarom ik stijf stond van de zenuwen en als een idioot ademhalingsoefeningen stond te doen bij de ingang van het bedrijf waar ik de sollicitatie had.

Van tevoren had ik YouTube en Google afgestruind, op zoek naar alle tips die me konden helpen om de zenuwen te verminderen of het perfecte antwoord te geven op die ene sollicitatievraag die altijd gesteld wordt. Hieronder de fijnste tip trouwens – ja, ook erg cliché.

Take a deep breath and remind yourself that—as anxiety-inducing as it might seem—a job interview is really just a conversation. And, the most engaging and memorable conversations? They happen when you’re being yourself.

Kat Boogaard – The Muse

Uiteindelijk ging het gesprek best goed. Misschien lag het aan de ademhalingsoefeningen, misschien aan de klik die ik voelde met de recruiter en eventuele collega’s. Het leerde me dat solliciteren opnieuw iets is wat je niet ineens kunt als je halverwege de twintig bent. Die zenuwen verdwijnen niet. Er is geen hokje in je hersenen vol intelligente antwoorden waar je dan ineens de sleutel van hebt. Je moet het doen. Ervaren hoe het is om de angst te voelen om te falen en toch het gesprek aan te gaan. Ontdekken of die ademhalingsoefeningen je echt helpen – of dat je nu eenmaal moet accepteren dat niets echt werkt om die zenuwen te verminderen.

Of ze me geschikt vinden voor de baan? Ik weet het nog niet.

Maar, hoe cliché ook: ik heb mezelf laten zien zoals ik ben, en als dat niet past bij wat ze zoeken, dan komt er vast iets anders, iets beters op m’n pad.

Ja, toch?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *